Waarom batterijen recycleren?
Waarom batterijen recycleren en ze niet gewoon bij het restafval gooien?
Waarom we batterijen recycleren
In de afgelopen decennia hebben regeringsinstanties over de hele wereld steeds meer tijd, geld en energie gestoken in batterijrecyclage. Hoe komt dit?
Elk jaar komt meer dan 1 miljoen ton batterijen de EU binnen, en dit aantal blijft groeien. Apparaten op batterijen zijn steeds meer in trek en onze consumptiecultuur zorgt ervoor dat deze apparaten voortdurend worden vervangen door de nieuwste upgrades.
Veel batterijen bevatten kostbare technologiemetalen die wereldwijd maar beperkt beschikbaar zijn. Andere batterijen kunnen worden gerecycleerd om nieuwe batterijen te maken, waardoor we toewerken naar een gesloten kringloop. Dit zorgt niet alleen voor een economisch voordeel, maar stimuleert ook een verantwoord beheer van grondstoffen bij het recycleren van bepaalde batterijtypes.
Veel oudere batterijen bevatten giftige stoffen zoals lood, cadmium en kwik, terwijl nieuwere batterijen vluchtiger zijn en brand kunnen veroorzaken als ze verkeerd worden weggegooid.
Het recycleren van batterijen is in veel landen een belangrijke industrie geworden, die werk biedt aan honderdduizenden mensen en innovaties in recyclage stimuleert. De batterij-industrie is een snelgroeiende sector van de wereldeconomie, en dat zal voorlopig niet veranderen.
Recyclage vermindert de hoeveelheid afval op stortplaatsen, helpt bij het behouden van natuurlijke hulpbronnen, creëert jobs en innovatie en helpt ons milieu te beschermen tegen potentieel gevaarlijke stoffen.
Het belangrijkste alternatief voor het recycleren van batterijen is om ze op stortplaatsen te dumpen, maar de aarde heeft maar beperkt ruimte voor ons afval. Alles wat we verantwoord kunnen recycleren, moeten we ook zo doen.
Het recycleren van batterijen is een relatief nieuwe industrie, die sinds het ontstaan sterk is gegroeid in complexiteit en omvang. De eerste wetgeving die het recycleren van batterijen in Europa regelde, werd in 1991 geïntroduceerd (European Council Directive on Batteries and Accumulators 91/157/EEC). Deze richtlijn benoemde drie gevaarlijke metalen – cadmium, kwik en lood – die bij het weggooien op de juiste manier behandeld moesten worden. De hoge toxiciteit van kwik was een belangrijke reden om regelgeving voor batterijen in te voeren.
Vergelijkbare richtlijnen werden over de hele wereld geïntroduceerd, wat snel leidde tot het afnemen van kwikbatterijen, die tegenwoordig niet meer geproduceerd worden, hoewel sommige nog wel in omloop zijn.
Dit was een eerste stap, maar de wetgeving betrof alleen specifiek schadelijke batterijen, terwijl veel andere types werden genegeerd. Het doel was vooral het beperken van schadelijke stoffen. De opkomst van mobiele telefoons, computers en andere draagbare apparaten vormde de volgende katalysator voor verandering. De groeiende vraag naar oplaadbare batterijen leidde tot innovaties in de batterij-industrie en een nieuwe behoefte aan recyclage op veel grotere schaal.
Sindsdien zijn nieuwe richtlijnen ingevoerd (zoals de EU 2006 Battery Directive, het Japan Portable Rechargeable Battery Recycling Center (JBRC) en Call2Recycle) en het gebruik van schaarse grondstoffen zoals lithium en andere technologiemetalen in batterijen heeft de recyclage-industrie verder gestimuleerd.
Huidige beperkingen in batterijrecyclage
Helaas hebben we op dit moment nog niet de juiste technologie om elk onderdeel van elke lege batterij economisch en ecologisch verantwoord te recycleren. Het winnen van bepaalde chemicaliën zou onredelijke hoeveelheden energie vereisen en grote hoeveelheden restafval produceren, waardoor het milieu eerder wordt geschaad dan beschermd.
Er zijn verschillende redenen waarom recycleren nog niet altijd de beste oplossing is:
Met de huidige methoden zijn sommige materialen te duur of vereisen te veel energie om verantwoord gerecycleerd te worden. Dit kan te wijten zijn aan de chemische reacties die betrokken zijn of aan de structuur van de batterij zelf.
Sommige batterijen, zoals loodzuur, hebben een zeer eenvoudige structuur die recycleren makkelijker maakt. Andere batterijen, zoals lithium-ion, hebben een complexe structuur en zijn daardoor moeilijker te recycleren.
Bij sommige recyclageprocessen kunnen we alleen de waardevolle componenten terugwinnen door minder waardevolle materialen op te offeren.
Pyrometallurgische processen zijn bijvoorbeeld zeer effectief in het terugwinnen van waardevolle metalen zoals kobalt en nikkel uit lithium-ionbatterijen. Dit gaat echter ten koste van andere materialen, zoals lithium (ook waardevol, maar duur om terug te winnen en slechts in kleine hoeveelheden aanwezig) en plastics.
Soms is downcycling de enige manier
Sommige materialen kunnen momenteel alleen worden gedowncycled, waardoor ze bij elke recyclageronde minder waardevol en functioneel worden totdat ze helemaal niet meer bruikbaar zijn. Zo zijn de kunststoffen die in batterijen worden gebruikt weinig waard, waardoor het zeer moeilijk is om een economisch haalbaar gesloten kringloopsysteem voor deze materialen te creëren.
Werken aan een circulaire economie
We blijven onze methoden voortdurend verbeteren en zoeken naar schonere, milieuvriendelijkere manieren om gebruikte batterijen te recycleren. Met dit in gedachten is ons uiteindelijke doel om van de batterij-industrie een circulaire economie te maken: een systeem dat streeft naar nul afval, waarbij alle grondstoffen in een rondgaande cyclus worden gehouden en alle eindproducten worden gerecycleerd of hergebruikt om het systeem in stand te houden.
